Polska
Wojna gangów w PPR
Sekretarz Polskiej Partii Robotniczej Marceli Nowotko zginął zastrzelony w Warszawie, ukrywając się pod nazwiskiem Jan Wysocki. Partyjna komisja winą za jego śmierć obarczyła szefa Gwardii Ludowej Bolesława Mołojca - który zdążył już wcześniej zostać za to zabity przez własnych towarzyszy.
Notatka Delegatury Rządu na Kraj podaje, że Nowotko zginął o godz. 17.30 przed domem przy ul. Karolkowej 1. W depeszy do Moskwy z 5 grudnia Bolesław Mołojec twierdził, że obaj zostali zatrzymani pod bronią i że udało mu się uciec, przypisując zbrodnię polskiemu podziemiu - autor nie uznaje tej relacji za rozstrzygającą.
Faktyczne kierownictwo partii przejął po śmierci Nowotki właśnie Bolesław Mołojec, choć formalnie należało się ono Pawłowi Finderowi. Gdy Mołojec zaczął dążyć do osobistej dominacji w kierownictwie, Finder, Małgorzata Fornalska, Franciszek Jóźwiak i Władysław Gomułka postanowili go zabić, obciążając odpowiedzialnością za śmierć Nowotki.
Wyrok na Bolesława Mołojca wykonano 29 grudnia 1942 r. - dopiero potem, na początku stycznia 1943 r., powołano komisję mającą ostatecznie wyjaśnić sprawę śmierci Nowotki. Według jej ustaleń bezpośrednio strzelał brat Bolesława, Zygmunt, przekonany, że zabija prowokatora, nieświadomy tożsamości ofiary - lecz i on sam wkrótce zginął.