Polska
Niemalowana królowa
Na posiedzeniu senatu zwołanym w Opolu królowa Ludwika Maria Gonzaga przekonała nielicznych przybyłych senatorów do zerwania rozmów z Karolem X Gustawem i kontynuowania wojny ze Szwecją, mimo że większość dworu skłaniała się ku kapitulacji.
Sytuacja wyglądała beznadziejnie: wolne od okupacji szwedzkiej i rosyjskiej pozostawały tylko Lwów, ziemie południowo-wschodnie i fragmenty Pogórza, a magnaci namawiali Jana Kazimierza do abdykacji na rzecz Karola Gustawa. Według relacji sekretarza królowej Pierre'a Des Noyersa sam monarcha był zrezygnowany i zajmował się rozrywkami.
Gonzaga, wsparta przez Stefana Czarnieckiego i marszałka Jerzego Lubomirskiego, doprowadziła do odrzucenia rokowań ze Szwedami. Za jej namową Jan Kazimierz 18 grudnia 1655 r. wyruszył z Głogówka z powrotem do Rzeczypospolitej.
Wcześniej, podczas obrony Krakowa, to właśnie Gonzaga przekonała Czarnieckiego do dochowania wierności królowi, gdy Karol Gustaw proponował mu przejście na szwedzką służbę. Rok później, podczas bitwy pod Warszawą, osobiście poleciła wyprząc konie z własnej karety, by przesunąć nimi dwa największe działa bliżej nieprzyjaciela.