Zaraz po bitwie, w której zginął ojciec, nowy sułtan udusił własnego brata

28 czerwca 1389 r. na Kosowym Polu wojska sułtana Murada I pokonały antyturecką koalicję bałkańską Lazara Hrebeljanovicia - bitwa, w której zginęli obaj naczelni wodzowie, przesądziła o losach średniowiecznej Serbii. Natychmiast po śmierci ojca nowy sułtan Bajazyd kazał udusić cięciwą z łuku własnego brata Yakupa, eliminując rywala do tronu - od błyskawiczności tej decyzji zyskał przydomek „Błyskawica”.

Okoliczności śmierci samego Murada I pozostają niejasne - część relacji wskazuje na zabójstwo przez serbskiego rycerza Miloša Kobilicia (którego historyczność część historyków kwestionuje), inne na rycerza łacińskiego. Autor artykułu stawia zastrzeżoną jako niepotwierdzoną hipotezę, czy Bajazyd mógł mieć udział nawet w śmierci własnego ojca.

Mimo zwycięstwa Turcy nie kontynuowali natychmiast podboju Serbii - syn zabitego Lazara, Stefan Lazarević, złożył hołd Bajazydowi i jego wojska walczyły później po stronie turecko-osmańskiej pod Nikopolis (1396 r.). Ostateczny kres niezależności Serbii nastąpił dopiero 70 lat później, w 1459 r., ze zdobyciem Smederewa - ostatniego ośrodka władzy rodu Brankoviciów.

Relacje o bitwie spisywano wiele lat po wydarzeniach, a autorom - jak zaznacza historyk - bardziej niż do prawdy zależało na tworzeniu mitów: legendarne „pół miliona” żołnierzy Murada I artykuł sprowadza do realnego szacunku do 40 tys., z czego 8 tys. stanowili chrześcijańscy najemnicy - w tym kusznicy z Genui i prawosławni z Grecji, walczący po stronie tureckiej.