Średniowiecze
Koronował się bez zgody cesarza i papieża - bo akurat obaj właśnie zmarli
Dokładna data koronacji Bolesława Chrobrego na pierwszego króla Polski nie jest znana - historyk Wojciech Polak za najbardziej prawdopodobną uznaje Wielkanoc, 18 kwietnia 1025 r. Wykorzystał moment, w którym zarówno cesarz Henryk II, jak i papież Benedykt VIII, zmarli rok wcześniej, a ich następcy nie wyrazili zgody na koronację - mimo to aktu nikt skutecznie nie zakwestionował.
Polak wskazuje też, że ceremonia najpewniej odbyła się nie w Gnieźnie, jak głosi tradycja, lecz w Poznaniu - katedra gnieźnieńska spłonęła w 1018 r. i jej odbudowa mogła nie być zakończona, a dodatkowym argumentem jest pochówek Chrobrego właśnie w Poznaniu po jego śmierci w czerwcu 1025 r.
Chrobry myślał o koronie dużo wcześniej: już w 1000 r. podczas zjazdu gnieźnieńskiego cesarz Otton III nałożył mu na głowę diadem, co nie było jeszcze formalną koronacją. Polak stawia własną, wyraźnie oznaczoną jako hipoteza, tezę, czemu cesarz nigdy potem nie doprowadził do koronacji: Otton odbywał pielgrzymkę do grobu św. Wojciecha, licząc na otrzymanie całych relikwii świętego, a dostał od Chrobrego tylko jego ramię, bo ciało męczennika było fundamentem metropolii gnieźnieńskiej - rozczarowany cesarz mógł się obrazić i odmówić dalszego poparcia.
Mimo koronacji bez zgody zwierzchników, akt nie został przez sąsiadów podważony - podobnie jak późniejsza koronacja syna Chrobrego, Mieszka II, którego żonę Rychezę w Niemczech tytułowano królową Polski. Sześć lat po koronacji Chrobrego Mieszko II musiał jednak uciekać z kraju i zrzec się korony wobec kosztów utrzymania rozległego państwa i zgodnego uderzenia sąsiadów.