Śmierć Pattona: wypadek czy zamach NKWD?

Według relacji Wilcoxa lekarze w Heidelbergu chcieli przeprowadzić sekcję zwłok i mieli po temu narzędzia, lecz amerykańskie władze im tego zabroniły, powołując się na zgodę żony generała - zgodę, do której same ją wcześniej przekonały, twierdząc, że sekcja opóźni sprowadzenie ciała do kraju. Zszokowana i zrozpaczona kobieta się zgodziła, a dopiero później, gdy nabrała podejrzeń, wynajęła prywatnych detektywów.

Jako hipotezę, nie fakt, Wilcox przedstawia wersję, według której Patton zaczął w szpitalu dochodzić do zdrowia i szykowano go do transportu na rekonwalescencję do USA, gdy tuż przed wylotem jego stan nagle się pogorszył - rzekomo wskutek trucizny wstrzykniętej przez wenflon przez osobnego zabójcę, wysłanego, zdaniem historyka, przez Stalina i NKWD (inną osobę niż domniemany strzelec z dnia wypadku). Jako poszlakę tej wersji Wilcox przytacza słowa, które miał usłyszeć ktoś z rodziny Pattona od sowieckiego generała: "To my go wykończyliśmy".

Wilcox dodaje, że cadillac eksponowany dziś jako rozbity samochód Pattona w muzeum w Fort Knox okazał się, po ekspertyzie wynajętego przez niego specjalisty, innym pojazdem - innego rocznika, z celowo zatartym numerem podwozia - co jego zdaniem świadczy o podmianie dowodu. Cała ta wersja wydarzeń pozostaje prywatną, kontrowersyjną hipotezą jednego historyka, opartą głównie na niepotwierdzonych źródłowo zeznaniach jednej osoby; oficjalną przyczyną śmierci pozostają obrażenia wypadkowe.