Odsiecz wiedeńska Jana III Sobieskiego

Pod Wiedniem polska husaria pod osobistym dowództwem Jana III Sobieskiego przełamała turecką jazdę i artylerię w szarży tak gwałtownej, że z ok. 2,5 tys. jeźdźców tylko 20 nie skruszyło swoich kopii.

Po południu 12 września 1683 r., gdy artyleria gen. Marcina Kątskiego i natarcie piechoty przygotowały teren, do ataku ruszyła polska husaria z biało-czerwonymi proporczykami, budząc, według relacji, największą trwogę wśród przeciwnika. Około godz. 18, na rozkaz króla „Dalej, w imię Pańskie!”, nastąpiła decydująca szarża kawalerii, którą Sobieski osobiście dowodził w miejscu największego ognia.

Turecka jazda (spahisi) i artyleria próbowały powstrzymać uderzenie, lecz skala tej szarży widoczna jest w liczbach: z ok. 2,5 tys. husarzy kopie skruszyło wszystkim oprócz 20. Wielki wezyr Kara Mustafa, zagrożony okrążeniem, wycofał się przez Węgry do Belgradu, gdzie sułtan Mehmed IV przesłał mu jedwabny sznur i kazał go udusić.